Verhalen

Niemand, iemand

Langs de rafelranden van de stad en aan de kant van de straat waar de zon niet schijnt, verkeren onzichtbare mensen. Soms zie je ze maar ze verdwijnen zo weer uit zicht. Heb je ze wel echt gezien?
In Rotterdam wonen 20.000 mensen zonder verblijfspapieren. Ze bestaan, maar niet officieel. Mensen van vlees en bloed: mannen, vrouwen met familie en vrienden ergens in een ander werelddeel. Ze hebben dromen, meningen, angsten, liefdes net als u en ik. De meesten zouden zich graag laten zien. Maar dat betekent problemen.
Soms kom je hun verhalen tegen in de krant. Er is er een doodgegaan in detentie, er zijn er die protesteren tegen uitzetting, soms gaan ze in hongerstaking. Maar meestal is het stil rond hen. Ze verkeren in de schaduw, in stilte komen en gaan ze.
In de stad zijn gelukkig organisaties, zoals het ROS of de Pauluskerk, die zich om hen bekommeren. Meestal enkele professionals met om hen heen vrijwilligers. Ze geven praktische hulp, juridische of op het punt van gezondheid. Ze steunen hen in het dagelijks bestaan en helpen eventueel bij terugkeer. Ze geven ook lessen Nederlands en velen volgen die, de klassen zitten vol.
Niet iedere ‘papierloze’ kan of wil terug. In het dorp, de stad of het land is een oorlogssituatie, honger of geen toekomst. Leven als kansloze asielzoeker is ook weinig rooskleurig maar soms beter dan teruggaan.
Het gebeurt ook dat eergevoel terugkeer tegenhoudt: je bent een loser als je niet slaagt in het rijke westen en je familie heeft al het spaargeld juist in jou gestoken als brug naar een betere toekomst.
We willen graag hun verhalen weten: waar kom je vandaan, wie zijn je vader en je moeder, wat zijn je dromen, wat is je grote passie? Als je goed zoekt en als je vertrouwen kan geven, lukt het nu en dan om het verhaal te horen. Dan wordt een niemand ineens zichtbaar: een iemand.

Een aantal van hen heeft mij hun verhaal toevertrouwd. Daar dank ik hen voor.

Lees hier de verhalen van: IbrahimGennadyEmilyaMoradMehariLilly, TinaZhang

Willem Meyboom